زندگی با واژه

ادبیات و شعر موسیقی

دوست قدیمی

شبها مرگ به کنار بستر خوابم می آید

دست روی موهایم میکشد

لم میدهد و دفتر شعرم را ورق میزند

خورشید که بالا می آید

پتوی پس زده را روی تنم میکشد

میرود ، در را هم میبندد

و جای شرافت مرگ در پستوی خانه خالی میماند .



به افتخار امیر عزیز

به هر دری که میزنیم نمیشود

انگار ما به هم نمیرسیم

بیا تا دیر نشده نشانی گورمان را تقدیم  هم کنیم

شاید بشود شبی با هم آسوده بمانیم

من موهای تو را شانه کنم

و تو شعر مرا زمزمه ...



ذهن

تمام تصوراتم شده همان موج مویی که روی صورتت دویده بود یا آن لبخند تکرار نشدنی .


کاش میشد بال و پر ذهن را چید

تا درین حوالی پرواز کند ...



-

مدامم مست میدارد، نسـیم جعد گیسویت
خرابم میکند هردم، فریب چـشم جادویت
اگـر خـواهی که جاویـدان جهان یکسر بـیارائی
صبا را گـو که بـردارد زمـانی بـرقـع از رویت
و گـر رسم فـنا خواهی که از عـالـم بر انـدازی
بر افشان تا فـرو ریزد هـزاران جان ز هر مویت
مـن و بـاد صبا مسکین دو سرگـردان بی حاصل
من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت


-

خدایا ، اگه منو رها کنی کلی آدم دیگه هست ولی من فقط یک خدا دارم ...


برای مادر بزرگ (سال 79)

سرزنش میکنندم

میگویند :


هر روز خیال

      هر روز فکر

           هر روز رویا.


آخر جسدت را

        در جریان شعر واره های تاریکت پیدا میکنند .

                آنگاه که برای کلمه ای آریه هنوز پافشاری میکنی


هر روز آرزو

   آن هم آرزوی روزهایی که رفتند

        و تو بیچاره ،

            مدام دلت را به خاطره ای خوش کرده ای

                  که از تاریخش

                        سالها میگذرد .


و من اغلب سکوت میکنم

خاطراتم را ورق میزنم

وآنها همینظور که میگویند

عکسها را مرور میکنم


من آن عکس هایی را دوست دارم

       که خودم در آنها نیستم

              آنهایی که تو لبخند میزنی


من به دنبال واژه ی خودم میگردم

     خواه در شعر کسی قافیه باشد ، خواه نه 

          خواه مرده یا زنده

                مرگ که پایان کار نیست ...


فاصله من تا تو

           همین چند روز باقی از عمر من است

                   که آن هم به دمی میگذرد .



...


نمیدانم کجای روز بود

که ریسمانمان گسیخت


من فقط یک مشت خاطره برایم مانده بود

که آن را هم دفن کردم

آخر همان خیابانی که زیر آسمان کبودش

درختان در هم آمیخته بودند.


بانو ،هیچ گاه فراموش نمیکنم

که چقدر دوست داشتی "بانو" صدایت کنم


من هر روز یادگارها را مرور میکنم

گلوی من پر شده از بغض مدام تو .



...


چه شبهایی که رفتند

بی آنکه یکدم لمس موهایت را یقین کنم.

تو حاصل تلقین بی دریغ ذهن تباه منی

من اکنون تو را سر میبرم از خاطرات کهنه خویش

                                               در رویاهایم...




مرگ مادر بزرگ



من آن شب را آه کشیدم

بی داستان خوابم برد 


آن شب به زحمت صبح شد

چای سرد بود و صبحانه تنها

کبوتران بی دانه گیج

ایوان در بغض من میگریست 

و صدای مدام کلاغها در سکوت پاییز


مرگ مادر بزرگ مرا از کودکیهایم دزدید...




پاسخ فروغ

خیلی ممنون "رهایی" و همچنین "باران" این هم جوابش که گفتید ...

من به تو خنديدم

چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را...
و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت


یک شعر معروف و زیبا

تو به من خندیدی

و نمیدانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم


باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه


سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سالاهست که در گوش من آرام

                                        آرام

خش خش گام تو تکرارکنان

میدهد آزارم


و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا،

                     -خانه ی کوچک ما

                                       سیب نداشت...



« حمید مصدق »



رویای من

میان سحر گاهانِ حلال و آن سوی اذان

در کشمکش خوابی لطیف ، اشتیاق تو سراغم آمده بود.


موهایت در باد میرقصند

لبهایت میخندند

و چشمهای آبیت در آسمان حل شده اند


صدایم کن

مرا با خود ببر 

من هزار رویای تو را به زندگی خاکستری خویش ترجیح میدهم.

دستم را بگیر، مرا با خود در بیداری تاریکم رها نکن...


و تو آسوده میگویی تا وصال راهی نیست

پشت سحر گاهان ایستاده ام

کنار همان بیدی که سایه اش درآب افتاده است.


بدون عنوان

من میان ثانیه های دیروز زندگی میکنم

کنار خاطرات تو

من تاوان آن شعری را دادم که آخرش نوشتم دوستت دارم


...

خواب ، خود کشی کوتاهیست که گاهی به آن پناه میبرم

کوشش این دردهای بی تعطیل

ذهن غریبم را میفشارد

گاه گاهی خویش را در آئینه که مینگرمش 

آرام به او میگویم:

میان پیشانی نجیبت جای یک گلوله خالیست.

شاید این کار را در بعد از ظهر دلگیر یک روز جمعه انجام دهم


با روحم که پر کشیدیم

لبه ایوان در انتظار کودکیهایم مینشینم 

تا مرا به گذشته ببرد



بازم حافظ


دل به امید وصل او همدم جان نمیشود       جان به هوای کوی او خدمت تن نمیکند


فال


چقدر مسخره است که من به سوگند قلمم شبی یک شعر بنویسم و تو حتی یک خطش را هم نخوانی .

من مدام تو را خطاب میکنم و هیچکس نمیداند "تو" کیست و نمیدانند که برای من هم "تو" همین کلمه ی دو

حرفیست و سهمی بیشتر از همین دو حرف نداشته ام .


مجال من همی باشد که پنهان یار او باشم          وصال و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

                                                                                                             «« حافظ »»


آرزو ها


نمیدانم با تو آرزوی ها محیا میشوند؟

با تو آن شب میرسد؟

شب لطیفی که نوری باریک از پنجره به خانه دویده است

آن شب که من و تو بیدار ، ستاره ها را میشماریم

نمیدانم با تو میشود ستاره شمرد ؟

نمیدانم آیا میشود روز تولدت غزل هم هدیه داد؟


ای کاش با تو هر چه میشود فقط شعر را بفهمی

و از گفتن دوستت دارم خنده ات نگیرد

ای کاش.



برای روزهایی که نمیدانم چرا شروع شد


این سحر گاه پر از خیالی که به شب آلودست

از یاد تو نور میگیرد تا صبح شود


آنجا را ببین...

درختان بید میلرزند در باد

آب آرام میرود تا تن صبح را خش نیندازد

برگ بی صدا از بلندای درخت میپرد تا باد را نرنجاند

و تو نشسته ای در این بین دست نوشته مرا میخوانی

و لبخند میزنی و میگویی پس قافیه اش کو؟


من از قافیه و قانون گریزانم که هر روز سازی میزند و من رقصش را هنوز نمیدانم.

خدا میداند چند بار تکرارش کرده بودم آن جمله را  که به دوستت دارم ختم میشد.


بانو ...

این همان دست نوشته ایست که من قبل از آن که بیدار شوی در این خواب دفنش کرده بودم .

آخرش به ناچار نوشتم :

دوست داشتن در این صبح هنوز هم حرام است.




حافظ



آنکه رخسار تو را رنگ و گل و نرگس داد      صبر و آرام تواند به من مسکین داد




یک داستان

/**/ 

مشاهده این داستان فقط برای دوستان مجاز است

ویرایش این داستان توسط احسان عزیز صورت گرفته است.

(بروید به ادامه مطالب)


ادامه مطلب »

برای مادرم

 

طلوع که میشود

با چنگ و دندان پله ها را می پیمایم

به بام که رسیدم

                               مچ پای خورشید را

                                گره میزنم

                               به بند رختی که برای باد میتپد

                               چند ستاره هم از آسمان دیشب چیده ام

                               می گذارم اطرافش 

                               حال طلوع هست و چند تکه ستاره

                               شاید خوشحالت کند

      در آستانه در می ایستم

       منتظر میمانم

       تا در هیجان تو 

       صدای نفسهای مدامت را گوش کنم 

       و با تو بگویم

       دیر رسیدی اما نگذاشتم بگریزد

       و تو در بام بمانی کنار خورشید

       و من در آستانه

       دستهای خونینم را پنهان کنم

       و با تو نمیگویم تیِغه ی خورشید با من چه کرده است.

                                     

 


شبانه های آلوده به خیال

 

 

تو را حس میکنم

که اطراف شعر من پرسه میزنی

با قامت بلند و موهایی مواج

                      ولبخندهای مدامت

                      که بی واژه

                      روی گونه هایت را خش می اندازد

                       و موج ریسه را به گوشه ی چشمها میبرد

                      تا سر موهایت منتشر میشود

تورا حس میکنم

که هر شب

میان خواب تنهای من

                       برایم دست تکان میدهی

                       دلبرانه میخندی

                       میدوی تا به ابتدای رویای من برسی

تورا حس میکنم... 

 

 


بعد از غروب

همینجا بمان،ردم را نگیر و بیا.

من به قتل آسمان میروم

                               با سلاحی سرد

 

میخواهم تیغ تیزم را به گلویش کشم

                               تا پاره پاره شود

                               تا از میانه اش

                                ستا ره های دلمه شده روی سر تو بریزد...

                                تا حسرت ستا ره از دلت پاک شود. 

              

 


انتظار های مدام

 

 

بیا ولی مو هایت را به شب نشان نده

چارقدی روی سرت بکش

                تا سیاهی مویت٬

                            چشم حسود شب را کور نکند

 

 روی آسمان خطی بکش

                  ستاره ها را به هم وصل کن

                                     تصویرش هر چه شد

                                                     آن٬ همان تصویر جاودانه ی عشق است  .

 

 


روزمرگی

 

 

زندگی لحظه ای سیاه است که کمی طول میکشد.خورشید بالای سرت چند بار

آمد و رفت آرام آرام میمیری.ترس بیهوده اندامت را نلرزاند فقط میمیری بالاتر از سیاه

رنگی نیست.

 

 


بی نام

 با دهان روزه در رقص ستارگان قسم را میخورم

که دروغ روزه را به بطلان کشد 

عشق مرد را به مرگ ...... به جانان و عزیزان فراقت سخت است

 اشک هم میریزم

 به وسعت صداقت سوگند و حلول نمناکی اشک.

شده ام مجنون به ظاهر عاقل

شده ای لیلای بیخبر از عشق .

به خدا من همان فرهاد سابق مانده ام چه کنم کوهها آن کوه سابق نیستند.

 


وقتی که تو را میبینم

 

باز هم که دلم گرفته است در تمنای لبخند تو

باز هم که مدهوشم در پرسه های اطراف تو

باز هم که قانعم

باز هم که نگفتم من عاشقم.

 

 


داستان کلاغ گمنام

کلاغ به خانه نرسید , همان کلاغ افسانه ای پایان قصه ها را میگویم ((قصه ی ما به سر رسید کلاغه به خونش نرسید)).گویا هر بار داستانی آغاز میشود کلاغ سفری آغاز میکند وهیچگاه در پایان هیچ داستانی هم به خانه نمیرسد.
در کودکیهای دور در آستانه ی خوابهای گوارا هر بار که مادر در شبانه ای برایم داستان میگفت از همان ابتدای "یکی بود یکی نبود" دل نگران این کلاغ در به در بیچاره بودم و تا انتهای داستان در این پندار میماندم که کلاغ بیچاره در کجای این مسیر طولانی خانه است؟ آیا امشب داستان آنقدر طولانی خواهد بودکه به خانه برسد؟ یا باز هم در نیمه های راه داستان تمام میشود و کلاغ در فاصله ای دور از خانه باقی میماند؟ جواب بدیهی بود و آشکار چرا که هر بار داستان به انتها میرسید کلاغه به خانه نمیرسید.
دلم برای کلاغ انتهای داستانها میسوخت انگار شده بود قهرمان قصه های من که در پیکاری هر شب شکست میخورد .نمیدانم اصلا چه ربطی به داستانها داشت که اینگونه خود را آواره ی سطرهای داستان میساخت و به خانه هم نمی رسید.کاش میدانستم کسی انتظارش میکشد یا کسی هست که نگرانش باشد؟
این پندار وهزاران تصور دیگر در تمام طول کودکی ودر ابتدای هر خوابی به سراغم می آمد و همانطور که اتفاقات رستم و سهراب و ماه پیشانی و...را در داستانهای مادر دنبال میکردم در پی راهی هم بودم که کلاغ را به خانه برسانم , اما بعد از هر تفکر کودکانه ای به این نتیجه میرسیدم که نمیشود کاری کرد گویی این جمله"قصه ی ما به سر رسید کلاغه به خونش نرسید"با قافیه ی ظالمانه اش نمی گذارد کلاغ به خانه رسد هر چند هم داستان طولانی باشد و کلاغ فرصت کافی برای رسیدن داشته باشد.
واما سالها و روزهای فراوان از آن دغدغه کودکانه گذشت و گذشت و من هنوز در پی مدد رساندن به کلاغ باقی مانده بودم و این راه حل به ذهنم رسید که به جای انکه کلاغ را به خانه برسانم خانه ی کلاغ را نزدیکتر کنم یا یک خانه ای نزدیکتر برایش بسازم تا در انتهای هر داستان آواره نشود تا امروز که هر گاه داستانی مینویسم برای همان کلاغ بیچاره _ که اینروزها حتما خیلی پیر و در مانده شده و شاید با پشت خمیده پرواز میکند_خانه ای در میانه های داستان در میان همین خطوط موازی میسازم با درختی بلند که آسمان هر داستانی را بخراشد,خانه ای راحت تا اگر هنگام پایان داستانی به خانه نرسید آنجا بماند در همان خانه ی دست ساز من و مهم نیست که میگویند "قصه ی ما به سر رسید کلاغه به خونش نرسید". بگذار به تمسخر بگیرند چون از این به بعد کلاغ آواره نمیشود.شاید این تنها راهی باشد که میتوانم به کلاغ کمک کنم شاید خوشحال شود.
(((((قصه ی من به سر رسید کلاغه به خونه ی دومش که رسید.))))) 

 


کودکی

 

  

کودکی ای روزگار روشن ساده که توصیفت بی هیچ واژه آسان وتقدیرت در گذر سریع وقدمهای بلندت آشکار من سالهاست جامه ی کوتاه شده ی گذشته که هنوز خاک شیطنت در آن آغشته است را در چارقدی پیچیده ام و بارها بهار آمده است پس از آن نوبت تاریک که از آیینه و قرآن عبورت داده ام و کاسه ی آب با گلبرگهای ریز ریز شده ی رز را در آن سوی رفتنت فرو ریخته ام ...میدانم باز نمیگردی که دوباره سرگرم توپ قرمز راه راه شویم و سوار بر تاب زرد باقی بمانیم و از سرسره ی داغ آفتاب خورده بالا رویم ومیدانم درود دوباره ناممکن...و اما اینک هیچ برایم نمانده جز گورستان سیاه سفید آلبوم عکس آنهم بی هیچ سوگی و ماتمی .............................................وهمین...............................


تو

 

از هزاران واژه ی سرگردان

به تویی میرسم

که شعرم را به خطاب نشسته ای

و با کلماتم می مانی

موهایت را می بافی

و من در خطی مینویسم

با این گل

لای موهایت چه زیبا شده ای.

 


Weblog Themes By Pichak

  • دانلود فیلم